Urteko 29. igandea – A – José A. Pagola

(Mateo 22,15-21)

Grupos de Jesús

JAINKOARENAK GARA SOILIK – SOLO PERTENECEMOS A DIOS

«Eman Zesarri Zesarrena eta Jainkoari Jainkoarena». Jesusen hitz hauek askotan erabili izan dira muga argi bat ezartzeko politiko denaren eta erlijioso denaren artean, eta defenditzeko horrela Estatuaren erabateko autonomia, fedearen izenean egindako edozein interpelazioren aurrean.

Interpretazio honen arabera, bi egiteko hauek jarri bide zizkion Jesusek gizakiari: batetik, betebehar zibil-politikoak; bestetik, interpelazio erlijiosoa. Gizakiak bi arazo desberdini erantzun beharko balie bezala: arazo soziopolitikoei botere politikoren aurrean eta arazo erlijiosoei Jainkoaren aurrean.

Jesusen asmoa, ordea, ez da hori. Beraren hitzen indarra azken zatian dago. Maltzurki galdetu diote zergen problemaz, eta Jesusek amen batean askatu du problema. Zesarrena den moneta badarabilte, horrek berekin daramatzan ondorioak jasan beharko dituzte. Baina Jesusek ideia berri bat tartekatu du, arerioen galderan ageri ez zena.

Horrelakorik espero ez zutela, Jainkoa tartekatu du planteamenduan. Monetaren irudia Zesarri dagokio, baina gizakiak ez du ahaztu behar bere baitan Jainkoaren irudia daramala; beraz, gizakia Jainkoarena bakarrik dela. Hori baieztatzen zuen biblia-tradizioak. Hori kontuan izanik, atzeman dezakegu Jesusen pentsamendua. «Eman Zesarri berea duena; baina ez ahaztu zeuek Jainkoarenak zaretela».

Jesusentzat, Zesar eta Jainkoa ez dira maila bereko bi agintari, gizakiaren mendetasuna bien artean banatu beharko balute bezala. Edozein Zesarren gain dago Jainkoa, ezin eskatu du Zesarrek inoiz ere Jainkoarena dena.

Estatuen boterea hazten ari den eta hiritarrei gizarte batean, zeinetan kasik guztia bideratua eta kontrolatua baitago, beren askatasuna defenditzea gero eta zailago egiten ari zaien aldi hauetan, fededunok ez genuke utzi behar geure kontzientzia eta geure askatasuna inongo boterek lapurtu diezazkigun.

Ondradu bete beharreko ditugu geure betebehar hiritarrak, baina ez diogu utzi behar inongo botereri, modelatu eta bideratu gaitzan, Jainkoaren erreinuaren oinarrizko eskakizunei dagozkienetan.

José Antonio Pagola
Itzultzailea: Dionisio Amundarain

29 Tiempo ordinario – A (Mateo 22,15-21)

por Coordinador – Mario González Jurado

SOLO PERTENECEMOS A DIOS

«Dad al César lo que es del César y a Dios lo que es de Dios». Estas palabras de Jesús han sido utilizadas con frecuencia para establecer una frontera clara entre lo político y lo religioso, y defender así la autonomía absoluta del Estado ante cualquier interpelación hecha desde la fe.

Según esta interpretación, Jesús habría colocado al hombre, por una parte, ante unas obligaciones de carácter cívico-político y, por otra, ante una interpelación religiosa. Como si el hombre tuviera que responder de los asuntos sociopolíticos ante el poder político y de los asuntos religiosos ante Dios.

La intención de Jesús no es esa. El acento de sus palabras está en la parte final. Le han preguntado insidiosamente por el problema de los tributos y Jesús resuelve prontamente el problema. Si manejan moneda que pertenece al César, habrán de someterse a las consecuencias que ello implica. Pero Jesús introduce una idea nueva que no aparecía en la pregunta de los adversarios.

De forma inesperada introduce a Dios en el planteamiento. La imagen de la moneda pertenece al César, pero los hombres no han de olvidar que llevan en sí mismos la imagen de Dios y, por lo tanto, solo le pertenecen a él. Así lo afirmaba la tradición bíblica. Es entonces cuando podemos captar el pensamiento de Jesús. «Dad al César lo que le pertenece a él, pero no olvidéis que vosotros mismos pertenecéis a Dios».

Para Jesús, el César y Dios no son dos autoridades de rango semejante que se han de repartir la sumisión de los hombres. Dios está por encima de cualquier César, y este no puede nunca exigir lo que pertenece a Dios.

En unos tiempos en que crece el poder del Estado y a los ciudadanos les resulta cada vez más difícil defender su libertad en medio de una sociedad, donde casi todo está dirigido y controlado, los creyentes no hemos de dejarnos robar nuestra conciencia y nuestra libertad por ningún poder.

Hemos de cumplir con honradez nuestros deberes ciudadanos, pero no hemos de dejarnos modelar ni dirigir por ningún poder que nos enfrente con las exigencias fundamentales del reino de Dios.

José Antonio Pagola

Deja una respuesta

Tu dirección de correo electrónico no será publicada. Los campos obligatorios están marcados con *