Santu Guztiak – A – José A. Pagola

ON DA SINESTEA – ES BUENO CREER

Sarritan uste izaten da, fedea gizakiaren betiko salbazioarekin zerikusia duen zerbait dela, baina ez eguneroko zoriontasun zehatzarekin, orain bertan axola zaigunarekin. Are gehiago. Badira susmoa dutenak ezen Jainkorik gabe eta erlijiorik gabe zoriontsuago izango ginatekeela. Horregatik, osasungarri da gogoratzea zenbait kristau-konbentzimendu, fedea desegoki edo eskas aurkeztu izan delako, ahazturik edo tapaturik gelditu izan direnak. Hona horietako batzuk.

Jainkoak maitasunez bakarrik kreatu gaitu, eta ez bere probetxurako edo bere ongizatea gogoan izanik, baizik eta gure ongizatea bilatuz. Jainkoari axola zaion gauza bakarra gure ongia da.

Jainkoak gure zoriontasuna gura du, ez heriotzaren ondokoa bakarrik, «betiko bizia» deitzen duguna bakarrik, baizik eta oraingoa bera, bizitza honetakoa bera. Horregatik, presente dago bera gure bizitzan, gure ongia indartuz, inoiz ez oinazea, ez kaltea.

Jainkoak errespetua die naturaren legeei eta gizakiaren askatasunari. Ez du behartzen ez giza askatasuna, ez kreazioa. Baina gure ondoan dago bizitza gizatarrago baten aldeko gure borroka sostengatuz eta gure askatasuna ongirantz erakarriz. Horregatik, une bakoitzean esku-eskura dugu Jainkoaren grazia, ahalik eta zoriontsuenak izan gaitezen.

Moraltasuna ez datza Jainkoak apeta hutsez ezarriak lituzkeen legeak betetzean. Berak guk bihotzean daramatzagun eskakizun moral batzuk bete ditzagun nahi badu, betetze hori guretzat on delako da. Jainkoak ez du debekatzen gizakiarentzat on den ezer, ez digu eskatzen kaltegarri izan dezakegun ezer. Soilik, gure ongia nahi du.

Jainkoagana bihurtzeak ez du esan nahi biziera zoritxarrekoago eta gogaikarriago baterantz jotzea, baizik eta nork bere askatasuna biziera gizatiarrago, sanoago eta, azken batean, zoriontsuago baterantz bideratzea, horrek sakrifizio batzuk eta ukapena eskatuko baditu ere. Zoriontsu izateak berekin ditu beti bere eskakizunak.

Kristau izatea «ondo bizitzen» ikastea da, Jesusek urratutako bidea jarraituz. Zoriontasunak dira bide horren nukleorik «esanguratsuena» eta «eskandalagarriena». Zoriontasunerantz bihotz xumez eta gardenaz bide egiten da, zuzentasuna gose eta egarri izanez, bakearen alde barne errukitsuz lan eginez, bidearen zama otzan jasanez. Zoriontasunetan taxutua den bide honek Jesusek berak, lur honetan jadanik, bizi eta esperimentatu zuen zoriontasuna ezagutzera eraman ohi gaitu.

José Antonio Pagola
Itzultzailea: Dionisio Amundarai

Todos los Santos – A (Mateo 5,1-12a)

ES BUENO CREER

A menudo se piensa que la fe es algo que tiene que ver con la salvación eterna del ser humano, pero no con la felicidad concreta de cada día, que es lo que ahora mismo nos interesa. Más aún. Hay quienes sospechan que sin Dios y sin religión seríamos más dichosos. Por eso es saludable recordar algunas convicciones cristianas que han podido quedar olvidadas o encubiertas por una presentación desacertada o insuficiente de la fe. He aquí algunas.

Dios nos ha creado solo por amor, no para su propio provecho o pensando en su interés, sino buscando nuestra dicha. A Dios lo único que le interesa es nuestro bien.

Dios quiere nuestra felicidad no solo a partir de la muerte, en lo que llamamos «vida eterna», sino ahora mismo, en esta vida. Por eso está presente en nuestra existencia potenciando nuestro bien, nunca nuestro daño.

Dios respeta las leyes de la naturaleza y la libertad del ser humano. No fuerza ni la libertad humana ni la creación. Pero está junto a nosotros apoyando nuestra lucha por una vida más humana y atrayendo nuestra libertad hacia el bien. Por eso, en cada momento contamos con la gracia de Dios para ser lo más dichosos posible.

La moral no consiste en cumplir unas leyes impuestas arbitrariamente por Dios. Si él quiere que escuchemos las exigencias morales que llevamos dentro del corazón es porque su cumplimiento es bueno para nosotros. Dios no prohíbe lo que es bueno para el ser humano ni obliga a lo que puede ser dañoso. Solo quiere nuestro bien.

Convertirse a Dios no significa decidirse por una vida más infeliz y fastidiosa, sino orientar la propia libertad hacia una existencia más humana, más sana y, en definitiva, más dichosa, aunque ello exija sacrificios y renuncia. Ser feliz siempre tiene sus exigencias.

Ser cristiano es aprender a «vivir bien» siguiendo el camino abierto por Jesús. Las bienaventuranzas son el núcleo más significativo y «escandaloso» de ese camino. Hacia la felicidad se camina con corazón sencillo y transparente, con hambre y sed de justicia, trabajando por la paz con entrañas de misericordia, soportando el peso del camino con mansedumbre. Este camino diseñado en las bienaventuranzas lleva a conocer ya en esta tierra la felicidad vivida y experimentada por el mismo Jesús.

José Antonio Pagola

Deja una respuesta

Tu dirección de correo electrónico no será publicada. Los campos obligatorios están marcados con *