Urteko 19. igandea – A- José A. Pagola

(Mateo 14,22-33)

DUDA-MUDAN SINESTEN IKASTEA-APRENDER A CREER DESDE LA DUDA

Ez da erraza egiati erantzutea Jesusen galderari, uretatik salbatu duen une berean Pedrori egin dionari: «Nolatan zure duda-muda hori?».

Batzuetan, konbentzimendurik sakonenak itzali egiten zaizkigu, eta arimako begiak nahastu, zergatik den zehazki jakin gabe. Ordu arte mugiezinekotzat eta irmotzat emandako burubide edo printzipioak koloka jartzen zaizkigu. Eta tentazioa sortzen zaigu dena bertan behera uzteko, ordeko ezer berririk eraiki gabe.

Beste batzuetan, Jainkoaren misterioa ikaragarri bihurtzen zaigu. Alde egiten dit neure biziaren azken hitzak, eta latz gertatzen zait neure burua misterioaren baitan uztea: nire arrazoiak bila jarraitzen du, aseezinik, argi garden eta apodiktiko baten bila, ezin aurkiturik eta ezin aurkituko dudalarik sekula.

Ez kasu gutxitan, geure eguneroko bizitzaren azalekotasunak eta arintasunak eta hainbat idolori eskainitako ezkutuko kultuak axola-ezaren eta barne eszeptizismoaren krisialdi luzeetan josirik uzten gaituzte, Jainkoa benetan galdu dugulako uste penagarrian.

Sarritan geure bekatua izaten da gure fedea hausten duena; izan ere, fedea beheititu eta ahuldu egiten da, Jainkoagandik urruntzen garenean. Egiazale bagara, aitortu beharra izango dugu egundoko distantzia dagoela garela esaten dugun fededunaren eta egiaz garen fededunaren artean. Zer egin geure baitan hain hauskorra eta duda-mudako fedea egiaztatua dugularik?

Lehenengo gauza, ez estea (ez etsitzea) eta ez izutzea da geugan dudak eta zalantzak ikustean. Jainkoaren bila ibiltzea, segurtasunik ezean, ilunpean eta arriskupean egiten da ia beti. Jainkoaren bila ibiltzea itsumustuka egin ohi da. Eta ez genuke ahaztu behar ezen askotan «zinezko fedea gainditutako duda bezala bakarrik ager daitekeela» (Ladislao Boros).

Inporta duena, Jainkoaren misterioa bihotz zabalik onartzea da. Gure fedea Jainkoarekin ditugun harremanen egiatasunen baitan dago. Eta ez dago zertan zain egon gure galdekizunak eta duda-mudak aska daitezen Aita horren aurrean egian bizitzeko.

Horregatik, garrantzizkoa da Pedrok bezala oihu egiten jakitea: «Jauna, salba nazazu». Garrantzizkoa da hutsik ditugun geure eskuak Jainkoaganantz goratzea, ez erregu-keinu bezala bakarrik, baita txikia dela, ezjakina dela eta salbazio-beharra duela dakien baten konfiantzazko eskaintza bezala ere. Ez dezagun ahaztu fedea «ur gainean ibiltzea» dela, baina hondoratzen hasten garenean salbatzaile dugun esku hori aurkitzeko aukera dugularik.

José Antonio Pagola
Itzultzailea: Dionisio Amundarain

19 Tiempo ordinario – A (Mateo 14,22-33)

APRENDER A CREER DESDE LA DUDA

No es fácil responder con sinceridad a esa pregunta que Jesús hace a Pedro en el momento mismo en que lo salva de las aguas: «¿Por qué has dudado?».

A veces, las más hondas convicciones se nos desvanecen y los ojos del alma se nos turban sin saber exactamente por qué. Principios aceptados hasta entonces como inconmovibles comienzan a tambalearse. Y se despierta en nosotros la tentación de abandonarlo todo sin reconstruir nada nuevo.

Otras veces, el misterio de Dios se nos hace abrumador. La última palabra sobre mi vida se me escapa y es duro abandonarme al misterio: mi razón sigue buscando insatisfecha una luz clara y apodíctica que no encuentra ni podrá jamás encontrar.

No pocas veces la superficialidad y ligereza de nuestra vida cotidiana y el culto secreto a tantos ídolos nos sumergen en largas crisis de indiferencia y escepticismo interior, con la sensación de haber perdido realmente a Dios.

Con frecuencia es nuestro propio pecado el que quebranta nuestra fe, pues esta decae y se debilita cuando nos alejamos de Dios. Si somos sinceros, hemos de confesar que hay una distancia enorme entre el creyente que profesamos ser y el creyente que somos en realidad. ¿Qué hacer al constatar en nosotros una fe a veces tan frágil y vacilante?

Lo primero, no desesperar ni asustarnos al descubrir en nosotros dudas y vacilaciones. La búsqueda de Dios se vive casi siempre en la inseguridad, la oscuridad y el riesgo. A Dios se le busca «a tientas». Y no hemos de olvidar que muchas veces «la fe genuina solo puede aparecer como duda superada» (Ladislao Boros).

Lo importante es aceptar el misterio de Dios con el corazón abierto. Nuestra fe depende de la verdad de nuestra relación con él. Y no hace falta esperar a que nuestros interrogantes y dudas se resuelvan para vivir en verdad ante ese Padre.

Por eso lo importante es saber gritar como Pedro: «Señor, sálvame». Saber levantar hacia Dios nuestras manos vacías, no solo como gesto de súplica, sino también de entrega confiada de alguien que se sabe pequeño, ignorante y necesitado de salvación. No olvidemos que la fe es «caminar sobre agua», pero con la posibilidad de encontrar siempre esa mano que nos salva cuando comenzamos a hundirnos.

José Antonio Pagola

Deja una respuesta

Tu dirección de correo electrónico no será publicada. Los campos obligatorios están marcados con *