Urteko 8. igandea – C – José A. Pagola

(Lukas 6,39-45)

GRUPOS DE JESÚS

EGIA FALTA – LA FALTA DE VERDAD

Egiatasuna beti izan da kezka inportantea hezkuntzan. Haurtzarotik ezagutu izan dugu. Gurasoek eta hezitzaileek gure bihurrikeria guztiak «uler» zitzaketen, baina guztien gainetik egiati izateko eskatzen ziguten. Ikusarazi nahi ziguten «egia esatea» oso garrantzizkoa dela.

Arrazoi zuten. Egia da oinarrietako bat, zeinen gainean eraikitzen baitira kontzientzia morala eta bizikidetasuna. Egiarik gabe ezin bizi gintezke duintasunez. Egiarik gabe ezinezkoa da bizikidetasun zuzen bat. Saldukeria egin diotela sentitzen du gizakiak beraren eskakizun hondoeneko batean.

Gaur egun gogor gaitzesten dira zapalkuntza eta abusu guztiak; baina berauek mozorrotzeko erabiltzen den gezurra ez da beti indar beraz salatzen. Eta, halaz guztiz, zuzengabekeriek gezurraz baliatuz elikatzen dute beti beren burua. Soilik errealitatea faltsutuz burutu ahal izan zen gerla zuzengabe bat, duela urte batzuk, Iraken aurkakoa, adibidez.

Askotan gertatu ohi da. Botere-taldeek askotariko mekanismoak ipintzen dituzte abian herri-iritzia norabidetu eta gizartea jarrera jakin batera lerratzeko. Baina sarritan egia ezkutatuz eta datuak desitxuratuz egiten dute guztia; horrela jendea errealitatearen ikuspegi faltsutuz bizi ohi da.

Ondorioak larriak izaten dira. Egia ezkutatzen denean, arriskua izan ohi da «ongiaren» eta «gaizkiaren» ingurumena lausotuz joateko. Jadanik ezin bereizi izaten dira argi «zuzena» eta «zuzengabea». Gezurrak ez du uzten abusuak ikusten. «Itsuak» bezalako izaten gara, beste «itsu» batzuen gidari izan nahi dutenak bezalako.

Alabaina, probetxu bila egindako hainbat faltsutzeren aurrean, beti izaten da pertsonarik, ikusmena garbi duenik, errealitatea den bezala ikusten duenik. Errugabeen sufrimenduari adi erreparatzen diotenak dira. Halakoek egia bistaratzen dute hainbat gezurren artean. Argia ipintzen dute hainbateko iluntasunean.

José Antonio Pagola

Itzultzailea: Dionisio Amundarain

8 Tiempo ordinario – C (Lucas 6,39-45)

LA FALTA DE VERDAD

La veracidad ha sido siempre una preocupación importante en la educación. Lo hemos conocido desde niños. Nuestros padres y educadores podían «entender» todas nuestras travesuras, pero nos pedían ser sinceros. Nos querían hacer ver que «decir la verdad» es muy importante.

Tenían razón. La verdad es uno de los pilares sobre los que se asienta la conciencia moral y la convivencia. Sin verdad no es posible vivir con dignidad. Sin verdad no es posible una convivencia justa. El ser humano se siente traicionado en una de sus exigencias más hondas.

Hoy se condena con fuerza toda clase de atropellos y abusos, pero no siempre se denuncia con la misma energía la mentira con que se intenta enmascararlos. Y, sin embargo, las injusticias se alimentan siempre a sí mismas con la mentira. Solo falseando la realidad fue posible hace unos años llevar a cabo una guerra tan injusta como fue la agresión a Iraq.

Sucede muchas veces. Los grupos de poder ponen en marcha múltiples mecanismos para dirigir la opinión pública y llevar a la sociedad hacia una determinada posición. Pero con frecuencia lo hacen ocultando la verdad y desfigurando los datos, de manera que las gentes llegan a vivir con una visión falseada de la realidad.

Las consecuencias son graves. Cuando se oculta la verdad existe el riesgo de que vayan desapareciendo los contornos del «bien» y del «mal». Ya no se puede distinguir con claridad lo «justo» de lo «injusto». La mentira no deja ver los abusos. Somos como «ciegos» que tratan de guiar a otros «ciegos».

Frente a tantos falseamientos interesados siempre hay personas que tienen la mirada limpia y ven la realidad tal como es. Son los que están atentos al sufrimiento de los inocentes. Ellos ponen verdad en medio de tanta mentira. Ponen luz en medio de tanta oscuridad.

José Antonio Pagola